miss Cleopatra

Constatering

2006-05-11T20:10:00.000+02:00

Men googlet te veel wanneer men, na enige tijd vergeefs gezocht te hebben naar een voorwerp in de huiskamer, bij zichzelf denkt: "Deze zoekbewerking heeft geen overeenkomstige resultaten opgeleverd."

Het IETS-isme

2006-05-10T16:11:00.000+02:00

Nog even over religie. Sommige mensen kijken miss cleopatra wanhopig aan als wij weer eens op Het Geloof spugen en roepen dan met grote hoopvolle ogen: "Maar er moet toch IETS zijn?"

Dit IETS-isme is van dat halfslachtige gejeremieer waar je niks aan hebt. Boris Diettrich is ook een IETS-ist. Hij wil IETS, maar weet niet wat. Dat heet politiek IETS-isme.

Wat religie betreft heb je iets soortgelijks. Men gelooft in IETS, maar weet niet waarin. Deze mensen houden zich niet zozeer bezig met religie, maar dekken zich toch van tevoren even in, zodat ze, als ze God of Petrus tóch nog onverwacht treffen bij de hemelpoort, kunnen zeggen: "Jamaar, ik geloofde wel in IETS!'

Nodeloos te zeggen dat ook het IETS-isme miss cleopatra's goedkeuring niet kan wegdragen.

"When you're going through hell, keep going"

2006-05-06T13:44:00.000+02:00

Miss cleopatra heeft religie altijd - nou ja, goed, ok, vanaf de leeftijd van 11 jaar ongeveer - bezien als een vorm van massahysterie die mensen met existentiële angsten een soort van schijnzekerheid moet geven. Een wereldwijd verspreide ziekte die rigoureus, met hand en tand, moet worden bestreden. Nu hebben wij in dat opzicht altijd een medestander gehad in meneer Sigmund Freud, die religie zag als de infantiele behoefte aan een vaderfiguur. Religie als obsessieve dwangneurose. Een projectie van het menselijke superego.

Nu is Freud nogal 'uit', these days. Zijn verslaving aan cocaïne en andere poedertjes wordt er nogal eens bijgehaald om de psychoanalyse de grond in te schrijven. Onzin natuurlijk, want Churchill wordt nog altijd beschouwd als de heldhaftigste en meest geciteerde alcoholist van deze eeuw, dus dat argument gaat niet op, vinden wij.

Trouw heeft in de krant van vandaag een lezenswaardig artikel over Freud, de psychoanalyse en het gegeven dat Freud diepgaand beïnvloed werd door de kabbala, de joodse mystieke leer die ook Madonna aan schijnt te hangen. Ook Freud zag in zijn eigen psychoanalyse niet de verlossing; letterlijk zei hij dat hij hoopte dat hij "een verandering van neurotische misère naar gewoon menselijk ongeluk" kon bewerkstelligen. Conclusie van het artikel: "Misschien is de kabbala – in tegenstelling tot de psychoanalyse – uiteindelijk de sleutel tot een beetje gewoon menselijk geluk."

Moeten we dan toch Madonna achterna?

Of moeten we niet zo moeilijk doen en in plaats daarvan Churchills credo volgen: "When you're going through hell, keep going"?

Zegt u het maar.

Citaat van Chamfort

2006-05-05T08:40:00.000+02:00

"Je kunt de dag het beste beginnen met het verorberen van een levende pad, dan kan je die dag verder niets nog walgelijkers overkomen."

2006-05-03T20:45:00.000+02:00

"Er is niets tegen geoudehoer, zolang er maar Gods zegen op rust."

Op het verlanglijstje:

Ton den Boon en Crétien Breukers, Het is niet onopgemerkt gebleven De Taal van Gerard Reve, Nijmegen 2006

Zie ook gerardreve.web-log.nl

... en wij zijn weer weg

2005-09-08T15:17:00.000+02:00

Onze welgemeende excuses, maar de nieuwe start is bruut in de kiem gesmoord. Helaas is onze internetverbinding momenteel foetsie en dat kan nog wel een maand duren voordat dat is opgelost. Tevens komt er nog een ziekenhuisopname van minimaal een week tussendoor fietsen, dus u begrijpt: bloggen lukt even niet. Wellicht lukt het nog om in de komende maand (?) ergens in te loggen, maar het leven geeft geen garanties en wij dus ook niet. Maar niet getreurd, er zijn nog 36.789 andere weblogs die u dagelijk kunt bestuderen. Tot zover... het beste voor u en de uwen.

Wij zijn er weer

2005-09-02T11:20:00.000+02:00

Jawel, het is alweer de 2e september en wij zijn er weer. Hoewel, zijn wij er wel echt? Wij voelen ons soms zo vervreemd van deze wereld. Zo belandde vandaag de periodieke nieuwsbrief van Christine Le Duc in onze virtuele postbak. Die nieuwsbrief begon met het volgende proza:

"Jij wilt dat een man van je denkt: "Dit is een tijgerinnetje, die wil ik temmen. Dit is geen trekpaard, maar een Lippizaner."

Heeft u ook zo'n kutzomer gehad?

O ja...

2005-08-13T12:55:00.000+02:00

Voor het geval het u nog niet was opgevallen: wij houden een zomerreces. Tot september.

Rugzakjes zijn hot

2005-07-22T16:25:00.000+02:00

Ook Aldi doet mee aan de laatste trends. Vanaf komende woensdag in de aanbieding.

Op naar het Bos

2005-07-19T14:09:00.000+02:00

Het kostte wat moeite om ons over te halen naar de musical Nine te gaan, maar eerlijk is eerlijk: het was een bijzonder aangename avond, in een feeërieke omgeving.

Tour de France 2005: spannender dan ooit

2005-07-15T18:06:00.000+02:00

De Tour de France is dit jaar voor miss cleopatra compleet anders dan alle voorgaande edities. En spannender dan ooit. Dat zal u wellicht verbazen. Hoezo anders? Hoezo spannend? Lance Armstrong heeft de Tour immers zes maal op rij weten te winnen en wordt wederom getipt als de winnaar van de Tour de France 2005. Niks nieuws onder de zon, zult u zeggen. Hugo Camps knort op Elsevier.nl zelfs al dat het Franse cyclisme op sterven na dood is.

Dat wij met een geheel andere blik en een hernieuwde fascinatie naar de Tour kijken, heeft echter met iets anders te maken. Met een boekje van een krappe 157 pagina's, nog wel. Een tijdje geleden kregen wij De renner van Tim Krabbé in handen. Inderdaad, Tim Krabbé, het multitalent dat zich zowel in het schrijven, schaken als wielrennen heeft bekwaamd. De eerste druk van De renner verscheen in 1978. Dat wij het boek pas dit jaar hebben gelezen, duidt natuurlijk op een hiaat in de opvoeding, maar dat is in elk geval nu gedicht.

En gelukkig maar, want hoewel wij vroeger aan sport een broertje dood hadden – tegenwoordig kunnen wij een beetje bewegen steeds beter waarderen – raakten wij verslingerd aan dit werkje van Krabbé. De lezer van De renner wordt vanaf de eerste zin ondergedompeld in de gedachtenwereld van de wielrenner.

Opeens begrijp je het roedelgedrag in de kopgroep, de lucky few die zich hebben losgemaakt van het peloton. Je voelt de cadans en de roes van het klimmen als Krabbé zegt dat je de protesten van je organen in slaap moet wiegen. De waanzin in je kop als je gaat demarreren. De angst tijdens het gevaarlijke dalen.

De communicatie tussen de renners onderling is een non-verbale taal. Iedereen is gespitst op iedereen en alles draait om hiërarchie, macht. Apengedrag.

En dan het lijden! Als je op de top van de berg bent en de kou van het ene moment op de andere in je botten zit. De regen die op je voorhoofd bevriest. Eenzaam voorop fietsen en "Hoem, Hoem!" roepen om jezelf voort te stuwen. Doorfietsen en hardop janken.

Anekdotes: over Jan Nolten die zo bibberde, dat hij zijn fiets niet meer kon besturen en moest opgeven. Over Wout Wagtmans, die afstapte in een café en elk been, compleet met schoentjes, in een emmer heet water zette. Het verhaal over het Simpson-monument dat anderhalve kilometer voor de top van de Ventoux staat, omdat Simpson daar in 1967 in de hitte gestikt is "in een uiterste poging de Tour de France te winnen". De hallucinaties van Krabbé als hij kapot zit: "De weg bestond uit een laag opgebakken aardappelpuree, speciaal door mijn moeder klaargemaakt. Ik had een vork bij me, waarmee ik al rijdend happen uit de grond stak die ik opat."

Wij gaan u niet nog meer vertellen. U moet De renner van Tim Krabbé (uitgeverij Bert Bakker, isbn 9035125630) gewoon gaan lezen. Zeker weten dat u niet teleurgesteld zult zijn. Wedden dat het kijken naar de Tour óók voor u opeens een heel andere belevenis wordt?

Buiten spelen

2005-07-12T13:35:00.000+02:00

Vanwege prachtig weder tijdelijk geen loglust.

Witte handen

2005-07-09T20:17:00.000+02:00

Peaceful Protest Against All Kind of Terrorism/Protesto Pacíf

De schijnbarisering van Nederland

2005-07-07T18:47:00.000+02:00

Er moet miss cleopatra iets van het hart. Het lijkt een nogal triviale kwestie. Niets waarover een verstandig mens (m/v) zich druk zou moeten maken. Maar dat doen wij dus wel. Omdat het een fenomeen betreft dat steeds verder oprukt en ons soms bijna tot razernij drijft.

Al deze geagiteerdheid gaat over, ja lacht u maar, het gebruik van het woord schijnbaar. Daartegen hebben wij een enorme aversie ontwikkeld. Waarom? Ten eerste wordt dat veel te vaak gebruikt. U moet er maar eens op letten. In elke conversatie komt u het tegen. Voor sommige mensen is, godbetert, het woord schijnbaar zelfs een stopwoord geworden. Die zijn niet meer te helpen en dient u dan ook links te laten liggen. Wanneer wij per ongeluk in gesprek raken met een schijnbaarverslaafde, verontschuldigen wij ons fluks met de mededeling dat wij plotseling heel erg nodig naar het toilet moeten. Dat is dan niet eens helemaal gelogen, want er dreigen op dat moment wel degelijk bepaalde ritmische samentrekkingen te ontstaan in zekere onderdelen van het spijsverteringsorgaan.

Erger nog dan het te frequente gebruik van het woord schijnbaar, is het feit dat het in zeker negentig procent van de gevallen foutief gebezigd wordt. Daarop moet u ook maar eens letten. Even voor de duidelijkheid: blijkbaar wordt gebruikt om aan te geven dat een bepaalde stand van zaken volgens de taalgebruiker in overeenstemming is met de werkelijkheid; schijnbaar geeft aan dat iets alleen in schijn het geval is (Taalunieversum).

De Nederlandse TaalUnie zegt hierover:

"Als blijkbaar gebruikt wordt als bijvoeglijk naamwoord, betekent het 'duidelijk', 'ongetwijfeld': een blijkbare vergissing. Het kan ook gebruikt worden als bijwoord en betekent dan 'naar men mag of moet aannemen': hij heeft daartoe blijkbaar geen gelegenheid meer.

Het woord schijnbaar betekent als bijvoeglijk naamwoord: 'slechts in schijn het genoemde karakter dragend', 'naar de schijn', 'niet in werkelijkheid': schijnbare toevalligheden; de schijnbare grootte van iets."

Nu is miss cleopatra ook niet zonder fouten en al evenmin een verstokte taalpurist. De taal is voortdurend in verandering. De historie heeft bewezen dat verwisselingen, verschuivingen en grammaticale herinterpretaties heel langzaam, over een tijdspanne van decennia, nu eenmaal keer op keer postvatten in een steeds groter deel van de bevolking, totdat taalkundigen er niet meer omheen kunnen en de nieuwe vorm uitroepen tot standaardtaal. Het zij zo. (Zo spreekt iedereen vandaag de dag over spoorbielzen, terwijl men het vroeger had over één biel en twee biels. Nu is het enkelvoud biels en het meervoud bielzen. Zo gaan die dingen nu eenmaal.)

Maar dat Van Dale op de zaken vooruit loopt en als betekenis van het bijwoord schijnbaar de betekenis 'klaarblijkelijk' geeft, dat vinden wij onverteerbaar. Let wel, Van Dale heeft het dan alleen over schijnbaar als bijwoord. Het bijvoeglijk naamwoord schijnbaar betekent volgens Van Dale 'niet echt of wezenlijk, niet werkelijk'. Ook het Woordenboek der Nederlandsche Taal (WNT, deel XIV, 1936) vermeldt weliswaar de betekenis 'klaarblijkelijk' bij schijnbaar, maar met de kanttekening dat 'het gebruik in dezen zin, ofschoon niet ongewoon, door het tegenwoordig taalgevoel (...) als onjuist wordt beschouwd.'

De Taalgids van Van der Horst (1999) en het Prisma Stijlboek (1993) hebben standgehouden. Dat valt te prijzen. En ook het Stijlboek NRC Handelsblad schaart zich aan miss cleopatra's kant. Het Trouw Schrijfboek weet ook hoe het moet, zo blijkt uit de omschrijvingen van blijkbaar en schijnbaar, maar zegt vervolgens nogal laf: 'Het gebruik van schijnbaar kan maar beter worden vermeden, want daar kan zowel 'blijkbaar' als 'in schijn' mee worden bedoeld. De draaikonten.

Natuurlijk zijn er veel ergere dingen op de wereld. Bommen in Londen, bijvoorbeeld. Maar om de wereld te verbeteren, moet men klein beginnen. Het is namelijk nogal een verschil of u zegt: Londen is schijnbaar getroffen door een serie terreuraanslagen of Londen is blijkbaar getroffen door een serie terreuraanslagen. Vat u 'm?
Dus: doe uw best! Trek ten strijde tegen de schijnbarisering van Nederland! Het tij kan nog gekeerd worden. Want als óók Van Dale de fout in gaat, dan is dat blijkbaar hard nodig.

Flying too close to the sun

2005-07-05T22:42:00.000+02:00

Pieter Brueghel - De val van Icarus

According to Brueghel
when Icarus fell
it was spring

a farmer was ploughing
his field
the whole pageantry

of the year was
awake tingling
near

the edge of the sea
concerned
with itself

sweating in the sun
that melted
the wings' wax

unsignificantly
off the coast
there was

a splash quite unnoticed
this was
Icarus drowning

William Carlos Williams - Landscape With The Fall Of Icarus

Met dank aan Wim Brands - die na een maand afwezigheid* eindelijk weer terug is op zijn Avondlog (en hoe!) - voor het postje over William Carlos Williams.

*De postjes van juni verschenen in verband met de herorganisatie van de VPRO-site gisteren pas op Avondlog.

Ondertussen in huize cleopatra...

2005-07-04T21:21:00.000+02:00

... zien wij buiten een lichtblauwe hemel met wolkenslierten, horen wij de buurman als een bezetene tekeer gaan op zijn boksapparaat terwijl hij op een respectabel geluidsniveau zijn beperkte vocabulaire oefent ("ik ga die kankerhoer dood maken, ik draai d'r kop van d'r romp af, ik ga d'r zo'n pijn dooOOOEEENNNN!"), twijfelen wij tussen Nooit meer slapen van Hermans en Voorbij goed en kwaad van Nietzsche, wordt de koelkast geïnspecteerd en met een zucht dichtgeslagen, gaat er een fles Zuid-Afrikaanse rosé van 1,99 (Dirk III) open, gooien wij een pilletje naar binnen, doen wij een paar nieuwe zetten in twee lopende schaaktoernooitjes op internet, nemen wij onze rustpols op (115), checken wij de incidentie- en mortaliteitscijfers betreffende hart- en vaatziekten bij jonge vrouwen, nemen wij ons voor vannacht in elk geval vóór kwart over 2 te gaan slapen en draaien wij de opwindende, gruizige en smerige punkblues van The Kills (No wow, 2005. Luister naar Dead Road 7 en The Good Ones - van dat laatste nummer ook nog een übercool maar vooral bloedgeil streaming videootje hier. Wel klikken hoor. Toe dan. Klik!).

Heeft u nog wat beleefd?

Wie het weet, mag het zeggen

2005-07-01T19:50:00.000+02:00

Iemand enig idee waarom deze Blogger-template wél compatible is met Mozilla, Firefox, Netscape en Opera en niet met Internet Explorer?

De sidebar is in IE ruk, zo ontdekten wij recentelijk. Nu is IE natuurlijk überhaupt ruk*, maar aangezien de meeste bezoekers nog immer Internet Explorer gebruiken, kan dit natuurlijk niet langer zo. Tips zijn welkom!

* Lees ook: 'It's time to kill Internet Explorer' en 'Waarom u Internet Explorer zou moeten dumpen'. Niet nieuw, wel nuttig.

Update: probleem opgelost! Een beetje prutsen doet soms wonderen.

Het moest niet mogen (1)

2005-06-29T19:32:00.000+02:00

Les bourgeois c'est comme les cochons

2005-06-28T15:16:00.000+02:00

Van miss cleopatra voor de liefhebbers: een fillumpje van zeer goede kwaliteit. Jacques Brel zingt Les Bourgeois (1964).

Klikkerdieklik (26,5 mb, maar dan heeft u ook wat)!

N.B: De link werkt slechts 7 dagen. Haast u.

Op de barricaden!

2005-06-28T13:27:00.000+02:00

(met dank aan E.)

Update: Ook de NPS zelf komt nu met een handtekeningenactie.

In het kader van goede voornemens

2005-06-28T02:03:00.000+02:00

Note to self: gebruik een agenda.

Tuig, van de eerste klasse

2005-06-26T14:12:00.000+02:00

Kankerhoer. Dat woord hoort miss cleopatra gemiddeld twintig keer per dag. Dat schreeuwt de nieuwe buurman zijn vriendin namelijk toe. De muren zijn hier nogal dun.

De nieuwe buurman is 21. In zijn vrije tijd, waarvan hij er heel veel heeft want hij is werkloos, doet hij fanatiek aan free fighting. Daarnaast slaat hij regelmatig de inboedel kort en klein. Zijn vriendin, dochter van een heroïneverslaafde, zegt dat ze zich bij hem op haar gemak voelt. Dat hij wel eens boos wordt, daar kan hij niets aan doen. Hij heeft problemen, zegt ze.

Miss cleopatra heeft ook problemen. Met de buurman, vooral. Van een goede nachtrust is weinig gekomen sinds de nieuwe buren zijn gearriveerd. Toen de buurman dat gisteravond bij toeval vernam van een andere buur, richtte zijn woede zich plots op miss cleopatra. KANKERHOER! krijste de kaalkop. Fak jou! Fák jou! Een kakafonie van decibellen vulde de ruimte.
Daarna volgde een niet mis te verstaan dreigement.

Vijf minuten later rookte miss cleopatra bijna, voor het eerst na ruim zes maanden, een sjekkie. Bijna. Buiten, in conclaaf met andere buren, die toegesneld waren op al het huiselijke geweld. Vloeitje, tabak. Het rollen voelde nog vertrouwd. Twijfel. Je mag nu best ééntje nemen toch, zei een van de buren bemoedigend. Het vloeitje werd een verfrommeld balletje en rolde weg over straat. Nee.

Later die nacht herinnerden wij ons dat het eigenlijk wel grappig was dat wij aan dat postje van Merel Roze moesten denken toen de buurman Watskeburt-taal begon te spuien. Wij vroegen ons af of het jongetje in haar postje ook zo zou worden als de nieuwe buurman, later. Of hij dan, net zoals de nieuwe buurman, zou koketteren met "ik ben tuig, van de eerste klasse". En of hij stijf zou staan van de crack.

Misschien had miss cleopatra niet moeten zeggen dat ze de politie zou bellen. Misschien was "je bent een sjembek zonder klauw, en je bent niet 'bout it 'bout" voldoende geweest.

Ach.

Baksteen. De rest is geschiedenis.

Een ernstig geval van jammer

2005-06-25T15:00:00.000+02:00

Geen intellectuele knuffelallochtoon, om de term van Ushering in Banality te gebruiken, wél Cees Nooteboom (1-0 voor Blokje). En de TBS-kwestie zal worden besproken, maar niet door forensisch psychiater Antoine Mooij, zoals wij dachten, maar door de Fryske strafadvocaat Wim Anker.

Oftewel: de Zomergasten voor 2005 zijn bekend en de beschrijvingen van alle zes gasten vindt u uiteraard op de officiële site.

Dat Katja Schuurman deze zomer een van de Zomergasten is, vinden wij overigens een ernstig geval van jammer. Wij hadden gehoopt dat de VPRO wel iets had geleerd van het debacle vorig jaar met dat andere leeghoofdje dat mocht komen opdraven: Heleen van Royen, die in de uitzending een stuitend gebrek aan diepgang tentoonspreidde.

Wie worden de Zomergasten van 2005?

2005-06-23T13:34:00.000+02:00

Wie mogen deze zomer aanschuiven bij Connie Palmen, de nieuwe presentator van VPRO's Zomergasten? Collega Blokje heeft alvast een voorspelling gedaan. Een heel aardig lijstje, maar omdat wij wel van een beetje competitie houden, doen wij óók nog een gokje:

Vaste prik: de Geïntegreerde Allochtoon met hersenen. Blokje denkt aan Afshin Ellian, wij opteren voor Rodhan Al Galidi. Deze uitgeprocedeerde asielzoeker uit Irak schreef vijf boeken. Voor zijn eerste gedichtenbundel kreeg hij de El-Hizjraprijs. In oktober 2004 verscheen zijn eerste roman 'Mijn opa, de president en de andere dieren' (Arbeiderspers), waarin we het Irak van Saddam Hoessein door de ogen van een kleine jongen zien. Voelt zich zwaar verneukt door de IND en mevrouw Verdonk, dus succes gegarandeerd.

Hella. S. Haasse. Simpel: Hella. S. Haasse is 87 en ook zij heeft niet het eeuwige leven. Haast is derhalve geboden. Kreeg om dezelfde reden vorig jaar de Prijs der Nederlandse Letteren 2004 uitgereikt. Wordt als schrijfster omarmd door zowel huisvrouwen in boekenleesclubjes als door intellectueel Nederland. Dat kan dus niet mis gaan.

De beroemdste verpleeghuisarts van Nederland: Bert Keizer, tevens columnist en filosoof. Goedgebekt, grappig en down to earth. Hij gaat ons uitleggen hoe het publieke sterven van de paus, Pim Fortuyn, André Hazes, Theo van Gogh, Claus en Bernhard onze kijk op lijden en dood heeft veranderd.

Blokje voorspelt dat de tweede vrouw Xandra Schutte gaat worden, wij denken dat het actrice Olga Zuiderhoek gaat worden. Zuiderhoeks mond is bijna niet dicht te slaan en deze drukke tante vormt dus een leuk contrast met de wat bedachtzamere Palmen. Maar vooral: na de dood van Ischa Meijer stuurde Olga Zuiderhoek vijf maanden lang elke dag een fax naar Connie, ter ondersteuning. Het wordt tijd om wat terug te doen.

Ronald van Raak, SP-senator, historicus aan de UvA, filosoof en opiniemaker. Easy on the eyes, zeker voor VPRO-publiek. Initiator van het boek 'Socialisme, what's left?' (2004). Te laat geboren hippie (1969) die in een commune woont. Is coördinator van het wetenschappelijk bureau van de SP en schrijft politieke analyses. Gaat ongetwijfeld terugblikken op de gekozen burgemeester-affaire van D66 omdat hij dan 'I told you so' kan zeggen. Doorslaggevend argument: zijn vader was vrachtwagenchauffeur. De VPRO vindt dat dan weer lekker volks.

Op het laatste moment moet er iemand uit de kast gehaald worden die iets kan zeggen over actuele kwesties. Volgens ons moet dat de forensisch psychiater Antoine Mooij worden, voormalig directeur van het Pieter Baan Centrum, tegenwoordig hoogleraar forensische psychiatrie aan het Willem Pompe Instituut voor Strafwetenschappen en docent aan de faculteit wijsbegeerte van de Universiteit Utrecht. Schreef een alarmerend boek over toerekeningsvatbaarheid. Over de TBS zegt hij: "Tien tot twintig procent recidiveert. Dat is heel erg, maar een zeker percentage aan recidive is onvermijdelijk." Het is ook weer een filosoof, Mooij, dus koren op de molen van Connie.

Aanstaande zaterdag maakt de VPRO in het Volkskrant Magazine bekend wie de Zomergasten van 2005 worden.

Tegen wil en dank

2005-06-21T16:08:00.000+02:00

Dat onechte kind van Stevie Wonder heeft een verdomd lekker nummertje op zijn nieuwe album Dynamite staan. Het is allemaal al eens eerder gedaan, het is gedateerde muziek, het is schaamteloze plagiaat, hij zal branden in de hel, maar wat doet het ertoe.

Luister zelf maar

Geile neukseks Lesbische fruitvliegjes

2005-06-20T21:19:00.000+02:00

Miss cleopatra was eigenlijk van plan om een lang, heet en ranzig verhaal te schrijven over geile neukseks, maar het is goddomme veuls te warm. Dus in plaats daarvan krijgt u een link naar een wetenschappelijk onderzoek over lesbische fruitvliegjes.

Het is niet hetzelfde, dat beseffen wij terdege, maar zo gaan die dingen soms.

Sorry.

Mooie woorden (4)

2005-06-20T16:55:00.000+02:00

Weet u ook trouwens ook direct wat miss cleopatra vanavond gaat eten:

Lamsbillapjes.

(Met dank aan Plus Supermarkt voor de creatie van dit woord. En Tori Amos natuurlijk voor de visuele aankleding* van dit postje. Het oog wil ook wat, tenslotte.)

U dacht aan zuiglam. Wedden?

*De foto komt uit het albumhoesje van Boys for Pele.

Dood, Drank en Dido

2005-06-19T23:10:00.000+02:00

Al lang geleden had miss cleopatra aan familie en enkele vrienden verteld wat op haar begrafenis gedraaid moet worden: Dido's Lament uit de opera Dido and Aeneas, van Henry Purcell.

Wij zijn nog lang niet van plan om het aardse bestaan te verruilen voor het eeuwige, laat dat duidelijk zijn. Maar miss cleopatra voert graag zoveel mogelijk de regie over alles wat haarzelf aangaat, dus ook over haar eigen toekomstige dood.

Dido and Aeneas dus. Miss cleopatra had ontdekt dat deze opera door Xynix Opera werd opgevoerd op Fort Rhijnauwen, een machtig vestingwerk aan de Kromme Rijn op de grens van Utrecht en Bunnik. Niet te missen. Vandaar dat wij vandaag met twee allerliefste OSM (Ons Soort Mensen) naar het Fort Rhijnauwen togen.

Het was prachtig, daar, maar vooral heet. De tribune voor het publiek stond pal in de zon en de flesjes bronwater waren dan ook binnen mum van tijd uitverkocht (de gekoelde rosé ook, trouwens). Het was zó heet, dat wij hardop vreesden dat de sterfscène van Dido, waar het hele stuk eigenlijk om draait, zou worden overstemd door gillende sirene's van ambulances die onwelgewordenen weldra naar het nabijgelegen UMC zouden moeten vervoeren. In de onverbiddelijke zon, wachtend op het moment dat de voorstelling zou beginnen, sloegen wij noodgedwongen de koele rosé naar binnen. Luidkeels begonnen we te fantaseren over het publiek dat, in extase, gegrepen door de miraculeuze vermenging van fictie en realiteit, en masse zou opstaan als de ambulances arriveerden, om geestdriftig 'HIJ IS AL DOOD' te scanderen op de drietonige hoorn.
De situatie liep bijna uit de hand. De organisatie begon 'leenpetjes' uit te delen. Wij legden de koelelementen uit de picknickmand op onze zwoegende borsten. Een als Crocodile Dundee verklede laatkomer vroeg of iedereen twee plekken kon opschuiven en werd door de hele rij, flessen rosé in de hand, weggehoond.

Toen begon de voorstelling. Geheel passend bij het moment, weerklonken de woorden:

Man that is born of a woman
(Een mens ontsprongen aan een vrouw)
Hath but a short time to live,
And is full of misery
(Lijdt een kort, ellendig leven)
He cometh up,
(Hij groeit op,)
And is cut down like a flow'r;
He flee'th as it were a shadow,
(Hij versterft tot schaduw)
And ne'er continueth in one stay.
(Verwaait tot stof.)

De zinderende hitte werd weliswaar niet vergeten, maar het genieten van deze prachtige voorstelling en de fantastische uitvoering daarvan door Xynix Opera - wij noemen Ingrid Stijsiger als Dido, Florian Just als Aeneas, Iris de Koomen als Belinda, Sinan Vural als de Sorcerer en Wiebe-Pier Cnossen als Witch - maakte alles goed. Een leuk grapje was dat Aeneas in dit stuk in een wrede Hummer aan komt scheuren, stofwolken om zich heen veroorzakend, en zo in de stad Carthago arriveert.

Maar één ding blijft een beetje knagen. In deze uitvoering van Dido & Aeneas wordt Dido aan het einde van de voorstelling afgeknald. Met kogels uit geweren. Dat is vreemd. Dido wordt namelijk in het oorspronkelijke gedicht helemaal niet vermoord: zij pleegt zelfmoord. Weliswaar springt ze in de ene overlevering van een toren en stort ze zich in een andere versie op een brandstapel in een zwaard, ze kiest vrijwillig voor de dood. Nergens kunnen wij een versie vinden waarin Dido wordt vermoord.

Nu is het zo dat het Fort Rijnauwen in mei 1940 door de Duitse bezettingsmacht in beslag werd genomen. In eerste instantie werd het fort voornamelijk gebruikt als munitieopslagplaats. Manschappen werden gehuisvest in een barak, terwijl de officieren hun onderkomen vonden in kasteel Rijnauwen. Tijdens de oorlog lieten de Duitsers vrijwel niemand op het fort toe, maar na de oorlog bleek pas welke gruwelijkheden zich hadden afgespeeld op het fort.
Na de bevrijding werden op het binnenterrein, het Terraveld, 6 houten palen aangetroffen. Getuigenissen toonden aan dat de Duitsers sinds 1942 met grote regelmaat Nederlandse en Belgische verzetsstrijders op het fort fusilleerden. De slachtoffers zaten in afwachting van de voltrekking van hun doodsvonnis in de Utrechtse gevangenissen aan het Wolvenplein en de Gansstraat. Op de dag van de executie reden 's morgens om zes uur een gevangenenwagen, gevolgd door een wagen met manschappen en de Duitsgezinde doodgraver vanuit Utrecht naar het fort.

Wij kunnen ons niet voorstellen dat Xynix Opera met het liquideren van Dido wilde refereren aan de historie van het Fort Rijnauwen, hoewel de officiële site bijna anders doet vermoeden. Dat zou meer dan smakeloos zijn.
Maar waarom dan wél? Omdat de voorstelling plaatsvond in het kader van de Vrede van Utrecht en enig militaristisch geweld daarom wat extra sjeu zou geven? Wij gaan het toch maar even navragen, aangezien de Volkskrant dat nagelaten heeft.

Bravo voor de VPRO

2005-06-19T01:07:00.000+02:00

Jarenlang hebben wij er vergeefs naar gezocht: opnamen van de radiouitzendingen van Ischa Meijer. Ischa, de enige man in de geschiedenis van de Nederlandse radio die een interview kon beginnen met: 'Kunt u op z'n minst een beetje normaal gaan zitten?' In dit geval werd de vraag gesteld aan de schrijfster en kunstenares Charlotte Mutsaers, waarna overigens een zeer aangenaam gesprek volgde. Hoewel Ischa's optreden op de radio steeds meer varieté werd, bediende hij zich van sublieme journalistieke technieken.

De Journalist nr. 16, van 4 september 1998, publiceerde diverse portretten van Ischa Meijer. Een daarvan werd geschreven door Jean-Pierre Geelen, die beschrijft hoe de recalcitrante Ischa die eerder genoemde sublieme journalistieke technieken soms gewoon aan de kant schoof - "wat het genot bij het (her)luisteren overigens niet verminderde":

"In een gesprek met Herman Kuiphof moest het over de voetbalwedstrijd Nederland-Turkije gaan, maar het ging veel meer over Kuiphofs optreden, de vorige avond, bij Karel van der Graaf.
Meijer: 'Het was een mooie coltrui, een leuk jasje. Maar waar was de inhoud? Wat vond u er zelf van?'
(...)
Meijer: 'Er kwam helemaal niks uit'.
Kuiphof: 'De vragen hadden interessanter gekund'.
Meijer: 'Waren er wel vragen?'
Als Meijer dan van de regie een briefje krijgt toegeschoven over een gast die niet komt opdraven, breekt hij met alle radio-conventies en leest het briefje gewoon voor: 'Deur zat op slot. Blaauw is er niet. Rekken?'"

En:

"Wellicht door de niet louter journalistieke motieven die Meijer dreven, creëerde hij een totaal nieuw genre, het journalistieke variété, en hij werd er de postuum met een Zilveren Reiss-microfoon bekroonde koning van."

Paul van Giempt zegt in hetzelfde nummer van De Journalist het volgende over Ischa:

"De journalist die in alle bescheidenheid beweert slechts een doorgeefluik te zijn, is ongeloofwaardig als hij zijn werk in beeld voor de televisie verricht. Ischa Meijer was geen doorgeefluik en verstopte zijn niet geringe ego nooit. Hij toonde het zelfs zonder knipoog. Ook op tv leverde dat amusante interviews op. Misschien wel omdat hij alles deed wat leerboeken voor journalisten verbieden. Meijer schroomde bijvoorbeeld niet zijn gasten vanaf acquit op het hakblok te plaatsen. Eerste opmerking tegen Yvonne Keuls: 'U schreef een toneelstuk naar uw eigen boek. U bent enorm goed in het recyclen van uw eigen werk.' Cabaretier/schrijfster Marijke Boon moet bijna voor ze kan zitten antwoord geven op de vraag: 'U heeft zelf uw boek meegenomen. Wie geeft dat nou uit, die onzin?' Hans van Mierlo wordt getart. 'U duikt altijd weg voor vragen. Rooms van oorsprong hè?' Emma Brunt is hij aan het sarren. 'Uw kinderen hebben u vast wel eens gehaat?' Brunt: 'Niet merkbaar'. Meijer: 'Nee, natuurlijk niet. Je merkt het ook nooit.'"

En dan nu het goede nieuws! Vandaag, zondag 19 juni, ontsluit de VPRO een enorm digitaal archief met radioprogramma's van Ischa Meijer (1943-1995). Het archief bevat zo'n 250 uur radio, waaronder de integrale opnamen van 'Een uur Ischa' en 'Een dik uur Ischa', die Meijer tussen 1985 en 1995 maakte voor de VPRO. Ook zijn er enkele markante uitzendingen van programma's uit de periode daarvoor op de site te vinden.

Ischa Digitaal

(Note to self: nu eindelijk eens dat lidmaatschap van de Vara opzeggen om over te stappen op de VPRO.)

Panem et circenses!

2005-06-18T14:11:00.000+02:00

"Ontevredenheid, Verbeelding en Domheid
(Deze drie; doch de meeste van deze is de Domheid.)"
- Gerard Reve, Op weg naar het einde

Nog even over de massahysterie die in dit land heerst over een 73-jarige man die vermoedelijk door een TBS'er is vermoord (de Telegraaf zegt 'afgeslacht') en daarna houden wij erover op.

Weet u dat er in dit land jaarlijks honderden mensen overlijden als gevolg van een maagbloeding nadat ze ibuprofen hebben geslikt, u weet wel, dat krachtige pijnstillertje dat overal vrij verkrijgbaar is? Honderden doden die eenvoudig te voorkomen zijn, maar daar hoort miss cleopatra nooit een mens (m/v) over. De nuance is zoek.

Wij zeggen: geef het volk weer brood en spelen. En schaf onmiddellijk de referenda af.

Panem et circenses!

Geleende nachtgedachten

2005-06-18T04:05:00.000+02:00

"The tears of the world are a constant quantity. For each one who begins to weep somewhere else another stops. The same is true of the laugh. Let us not then speak ill of our generation, it is not any unhappier than its predecessors. Let us not speak well of it either. Let us not speak of it at all. It is true the population has increased."
Samuel Beckett - Waiting for Godot

En klik en klik (omdat u het waard bent).

Mijlpaal

2005-06-17T20:08:00.000+02:00

Vechten

2005-06-16T13:12:00.000+02:00

Procrastinators often start ambitiously. They run out and buy the most expensive bells-and-whistles appointment book, invest in an elaborate electronic daytimer, or photocopy reams of get-your-life-together organizers readily available on the market. You hear the reasoning, "Hey, if it's gotta be done, it's gotta be done right!" (Do you hear the perfectionist?) Eventually, the massive effort comes to an anticlimactic halt when they "run out of steam", and discouragement sets them three steps back after having dashed two steps forward. (bron)

Miss cleopatra is grootgebracht met een flinke dosis arbeidsethos in haar donder. Arbeid adelt. Ledigheid is des duivels oorkussen. Je eigen boontjes doppen. Voor niets gaat de zon op. En eentje die miss cleopatra in het calvinistische noorden des lands meer dan eens heeft moeten horen: 'Kan niet' ligt op het kerkhof en 'wil niet' ligt er naast.

Ergens is het mis gegaan. Nou ja, ergens... eigenlijk weten we wel waar. In de prefrontale cortex en de basale ganglia (in het bijzonder de nucleus caudatus en de globus pallidus), om precies te zijn. Miss cleopatra heeft namelijk een chronische hersenaandoening die nooit meer over gaat. Wij moeten er mee leren leven, zogezegd.

Er zijn twee opties:
1. Vechten
2. Opgeven

Optie 1. hebben we 852 keer geprobeerd. Zonder blijvend resultaat.
Optie 2. hebben we één keer geprobeerd. Maar wij kwamen er al vrij snel achter dat eeuwig slapen altijd nog kan.

Het blijvende karakter van een chronische aandoening brengt soms met zich mee dat de moed in de schoenen zakt: het gaat nooit meer over, het komt nooit meer goed.
Maar opgeven? Dat nooit. De tijd van onderhandelen met onszelf is voorbij. Het is tijd voor actie. De hoogste tijd. Chronische aandoening of geen chronische aandoening. En die nihilistische gedachten zetten we ook maar even in de ijskast. Heeft het leven geen zin? Dan máákt het maar zin!

Dus hebben wij vandaag voor de 853e keer besloten dat het vandaag écht anders wordt. Daartoe hebben wij een briefje op de computer geplakt met de volgende tekst, uitgesproken door het personage Christopher Moltisanti in de magistrale tv-serie The Soprano's:

This ain't negotiation time. This is Scarface, final scene, fuckin' bazookas under each arm, 'Say hello to my little friend.'

Vanaf vandaag wordt alles anders.

Mooie woorden (3)

2005-06-15T15:14:00.000+02:00

Droefsnoet.

Er was eens...

2005-06-14T14:49:00.000+02:00

Er was eens een meisje dat heette miss cleopatra.
Het meisje had een hele goede baan.
Het meisje verdiende grof geld.
Maar het meisje raakte ziek.
Ze moest vaak naar het ziekenhuis, soms wel vijf dagen per week.
Het meisje kwam in de wao terecht.
Tenminste, haar ziektewetjaar was afgelopen.
Maar de Koning der Uitkeringen, het UWV, had het vreselijk druk.
Met allemaal andere jongens en meisjes die een uitkering wilden,
net als miss cleopatra.

Dus de Koning zei: meisje cleopatra, wij hebben het te druk.
Voor een keuring hebben wij nu geen tijd.
Hier heb je een brief waarin staat dat je 100 % afgekeurd bent
en val ons verder niet lastig, want wij hebben het drukdrukdruk.
Hier is geld. Nu ophoepelen.

Het meisje vond dat allemaal een beetje vreemd.
Maar ja, de Koning is de baas
en bovendien was zij nog steeds ziek.
Ze moest nog vaak naar het ziekenhuis,
wel drie dagen per week.
Toch maakte ze zich soms zorgen,
want ze was toch nog niet gekeurd?
Dat moest straks nog achteraf.
En moest ze nou brieven schrijven
om werk te vinden? Of niet?
En moest ze zich melden bij die andere machtige Koning,
het CWI? De Koning der Werkgelegenheden?

Maar de Koning der Uitkeringen, het UWV zei:
meisje meisje, maak je toch niet zo sappel.
Volgens onze schatting, zo hier vanuit ons kantoor,
denken wij dat je heel, heel, heel ziek bent.
Dus hier is geld en nee nee nee, meisje toch,
natuurlijk hoef je niet te solliciteren.
Ongezien kunnen we met zekerheid stellen
dat je een Heel Ziek Meisje bent, klaar uit.

Toen kreeg het meisje een brief.
In april moest zij bij de arts van de Koning komen.
Die zou zeggen of het meisje nog ziek was of niet
en of het meisje van januari tot april ziek was geweest
en zo ja, hoe erg dan wel.

Het meisje vond dat maar wat knap.
Al een jaar lang of langer kwam ze in het ziekenhuis
met allemaal knappe en slimme doktoren en verpleegsters
en deze arts van de Koning, die kon zomaar zien
in pakweg 30 minuutjes tijd
of het meisje ziek was en zo ja, hoe erg dan wel,
en hoe dat in de maanden ervoor was geweest.

De arts van de Koning heette meneer Schmidt.
Meneer Schmidt zetelde in kantoor Hilversum.
Meneer Schmidt hield van Hitler-snorren
en vond zelf dat hij Wijze Woorden sprak:
meisje, jij wilt veel te graag weer aan het werk.
Ambitieus zeker, heh?
Dat vind ik helemaal geen goede zaak.
Jij bent namelijk een Heel Ziek Meisje.
Sterker nog: jij mag helemaal niet werken nu.
Ik zeg gewoon dat het niet mag, haha.
Dat kan ik namelijk, zeggen dat dat niet mag.
Kijk, hier staat het, met mijn handtekening.
Medische Beperking.
Jij mag pas weer aan het werk
als jij niet meer naar het ziekenhuis hoeft.

De tijd verstreek.
Het meisje werkte hard aan haar herstel.

Toen kwam de brief van de arts van de Koning.
De brief zei: luister eens meisje cleopatra,
je moest wel vijf dagen per week naar het ziekenhuis en zo
en wij zeiden wel dit-en-me-dat en zus-en-me-zo,
maar wij vinden dat je in die tijd, achteraf bezien dan heh,
want wij hadden het zo druk en dergelijke,
best wel 20 uur per week had kunnen werken.
Dus geef ons dat geld maar weer terug.
Wij zijn tenslotte Sinterklaas niet!

Het meisje viel in een wao-gat.
Dat was wel heel erg eng en heel erg diep.
Het meisje kon geen boodschappen meer doen.
Ze had nu 1500 euro netto in de maand minder inkomen
dan toen zij nog een baan had.
Het meisje vond dat best wel veel.
Gelukkig voelde ze zich steeds minder ziek.
Ze ging brieven schrijven om werk te vinden.
Soms wel tien op een dag.
Nieuw werk vinden bleek niet gemakkelijk.
Maar het meisje voelde zich steeds sterker
en dacht: het komt allemaal best wel goed.

Vandaag kreeg het meisje een brief.
van het UWV, Koning der Uitkeringen.

De brief was een Waarschuwing
want dat stond er.
Het meisje had het helemaal verkeerd gedaan
zei de brief van de Koning.
Want het meisje had niet op tijd gemeld dat ze werkloos was geworden.
Het ziektewetjaar liep immers af in december.
Dat het UWV het te druk had
en dat de keuring pas in april was geweest
en toen met terugwerkende kracht was besloten
dat het meisje toch sedert december 20 uur had kunnen werken
dat had het meisje maar moeten voorzien.
We zijn tenslotte Sinterklaas niet!
En waarom had het meisje zich destijds niet gemeld
bij de andere Koning, de Koning der Werkgelegenheden,
het CWI?
Was het meisje nu helemaal betoeterd?

Deze keer zou het meisje geen straf krijgen,
zo zei de brief van vandaag.
Ook al heeft het meisje het helemaal fout gedaan.
Maar de volgende keer, aldus de boze brief,
dan krijg je lekker nóg minder geld.
Eigen schuld, dikke bult.

Het meisje is nu een beetje bang geworden.
Want ze wil heel graag aan het werk
maar een carrière als helderziende,
zoals het UVW dat graag zou willen,
dat gaat toch iets te ver.

Sprookjes bestaan niet.
Maar je werk goed doen wel
Wil iemand dat misschien aan het UWV vertellen?

Zo hoort dat

2005-06-14T13:09:00.000+02:00

Luister: Janis Joplin & Jimi Hendrix - Summertime (Woodstock, live)

Speciaal voor de buren

2005-06-13T19:36:00.000+02:00

This be the verse

They fuck you up, your mum and dad.
They may not mean to, but they do.
They fill you with the faults they had
And add some extra, just for you.

But they were fucked up in their turn
By fools in old-style hats and coats,
Who half the time were soppy-stern
And half at one another's throats.

Man hands on misery to man.
It deepens like a coastal shelf.
Get out as early as you can,
And don't have any kids yourself.

Philip Larkin

Mooie woorden (2)

2005-06-13T15:21:00.000+02:00

Zeesnot.

Alles of Niets

2005-06-12T23:13:00.000+02:00

Chaos. Een woord dat een grote rol speelt in het leven van miss cleopatra. Wij worden er dan ook nimmer, als in nooit, van beschuldigd een control freak te zijn. De streng geselecteerde sterveling die het dubieuze voorrecht geniet om onze bescheiden résidence te mogen betreden, wordt meestal overladen met Excuses en Waarschuwingen, gelardeerd met Geruststellend Gebabbel, die de paniek van de gastvrouw dienen te verhullen. Veel druk gepraat en gegesticuleer, om de aandacht van de bezoeker af te leiden: "Past u op dat u niet struikelt over de stofzuigerslang? Zooooo, kon u het vinden zo één twee drie of moest u nog even zoeken naar het juiste huis? Nee, er is niets ontploft hier, haha, kijk eens aan, hier is nog een fijn plekje op de bank, o sorry, dat bord met etensresten zetten we wel even snel weg, huppakee, klaar alweer. Thee? De kopjes zijn nét afgewassen!"
Dat werk.

Toch overheerst de chaos niet overal. Neem nou muziek. De vele honderden cd's in de audiokast staan op alfabetische volgorde. Wie het waagt om een cd uit de collectie te halen, wordt minitieus in al zijn bewegingen gevolgd. Met argusogen, zoals dat heet. En de onverlaat die het schijfje op de verkeerde plek terug zet? Die krijgt straf, in de vorm van een forse tuchtiging daar waar zijn rug van naam verandert. Nou ja, niet echt, maar een mensch moet soms een beetje speels met de waarheid omgaan als de kans zich voordoet om weer eens met een leuke Reviaanse uitdrukking voor de dag te kunnen komen. Op z'n minst krijgt de betreffende bezoeker, om terug te keren naar de essentie van dit verhaal, een verontwaardigde blik en een vermanende opmerking. Want zo erg is het wel, allemaal.

Nog fanatieker zijn wij als het gaat om de vele duizenden audio- en videofiles op de pc – vanzelfsprekend allemaal volledig legaal verkregen overigens*. De mappenstructuur is onberispelijk. Er is allereerst een verdeling in klassieke muziek, moderne muziek, video's en audioboeken. Vervolgens zijn deze categorieën onderverdeeld in componist/artiest, jaar van uitgave, etcetera. Niet alleen de infrastructuur van de collectie grenst aan het perfecte: ook de kwaliteit van de bestanden moet uitstekend zijn: een bitrate van 128 is eigenlijk al te min. Daarnaast moeten alle titels van alle bestanden van alle albums er exact hetzelfde uit zien. De uniformiteit wordt te allen tijde nagestreefd: dus mag niet de ene plaat beginnen met 01-spatie-liggend-streepje-titel-punt-extensie en de andere met 01-underscore-naam artiest-titel-punt-extensie. Om maar wat te noemen. U begrijpt, hier in huize cleopatra brengen wij meer tijd achter de computer door dan de dokter zou aanraden. Maar dat terzijde.

Groot was de ontzetting dan ook toen wij afgelopen vrijdag, na wat dom geklieder en geprobeer met een programma dat ons zou inwijden in de wereld van port forwarding, het configureren van routers en andere dingen waar wij geen fuck verstand van hebben, per ongeluk 8.500 files naar God hielpen. Ja, u leest het goed. Alles weg, opgelost in eentjes en nulletjes in cyberspace. Met bloed, zweet en tranen (en tevens met geavanceerde software) hebben wij een aantal bestanden kunnen terughalen uit de catacomben van onze machine. Maar de kwaliteit van veel files bleek aangetast te zijn.

Sindsdien is kei- en keihard gewerkt om de schade te herstellen. Dat wil zeggen: om dezelfde bestanden met een evengoede kwaliteit opnieuw in het bezit te krijgen. Inmiddels zijn 3.000 van de 8.500 files weer binnen, op een veiligere plek, maar nog steeds in de aloude onberispelijke mappenstructuur, die, wonder boven wonder en allah zij dank, bewaard is gebleven. Om een lang verhaal kort te maken: vandaar dat u de afgelopen twee dagen hier niets hebt gelezen. En dan nog wat: als wij, behept met deze Mentaliteit van Alles of Niets, het ooit, óóit in ons hoofd krijgen om een perfect huishouden te gaan bestieren, wilt u ons dan tegenhouden? De control freak ligt op de loer: miss cleopatra zou nooit meer buiten komen.

*U gelooft ons toch wel?

Nostalgietrip

2005-06-09T11:50:00.000+02:00

U moet het ons maar vergeven: wij zitten midden in een Supertramp Nostalgietrip. Daarom krijgt u vandaag nóg een liedje cadeau. Hier is Put on your old brown shoes, eveneens van het album Famous last words uit 1982. De tekst krijgt u er weer bij, zodat u naar hartelust kunt meezingen.

Let wel, het wordt extra extra ultragroovy wanneer u a) de woorden meegalmt met een vet, zuidelijk amerikaans accent en b) uzelf, in het bijzonder gedurende de tweede helft van het nummer, visualiseert als zwarte dominee van een evangelische hallelujah-kerk. Nee, dat is geen grap. Vergeet ook de extra handklapjes niet na 'You and me, we're helpless can't you see' en 'Gotta move on, 'til the madness around is gone'. Mooi is om een getormenteerde gezichtsuitdrukking met samengeknepen ogen op te zetten tijdens de saxofoonsolo, de schouders gespannen opgetrokken, maar dat wordt misschien wat veel allemaal.

Oefenen maar. En genieten, dat ook. Wij horen graag terug hoe uw Supertramp experience verliep.

Klik hier om het nummer te downloaden.

En hier is de tekst:

Put on your old brown shoes
Right on your feet
Time to move on, get away
You know you paid your dues
Did all you could
Time to move on, no more to say

You and me, we're helpless can't you see
We've gotta get away, get away
Gotta move on, 'til the madness around is gone
And the rest of our lives we'll be free

Kick out the morning blues
Who needs a job
Who needs pain and oppression
You know it can't be beat
Stand on your own two feet
Goodbye rain and depression

You and me, we're helpless can't you see
We've gotta get away, get away
Gotta move on, catch the next train
And we'll be gone
And the rest of our lives we'll be free

Get your blue jeans right on babe
Get your blue jeans right on babe

You know a friend is a friend
You don't leave him in trouble
He got a little drunk so now he's seeing double
Don't you see him there yeah lying in the rubble
But you have to lend a hand
'cause you know he's on the level

You and me, we're helpless can't you see
We've gotta get away, get away
Gotta move on, catch the next train
And we'll be gone
And the rest of our lives we'll be free

Crazy

2005-06-08T12:01:00.000+02:00

Here's a little song to make you feel good
Put a little light in your day
These are crazy times
And it's all been getting pretty serious

Here's a little song to make you feel right
Send the blues away
Well it's a crazy game
Tell me who’s to blame, I'm kind of curious

Right if you win, wrong if you lose
Nobody listens when you're singing the blues
Well something's the matter, but nothing gets done
Oh everyone's waiting for a place in the sun
Well something is wrong now
Can something be wrong with me
Oh brother, why's it got to be so crazy...

Gimme little left, gimme little right
Gimme little black, gimme little white
Gimme little peace, gimme little hope
Gimme little light
'cause you know it seems that the situation's getting serious

Right if you win, wrong if you lose
Nobody listens when you're singing the blues
Well something's the matter, but nothing gets done
There's no use in waiting for a place in the sun
'cause something is wrong now
Can something be wrong with me
Oh brother, why's it got to be so crazy...
Oh something is wrong with me
Oh brother, why's it got to be this crazy...

Supertramp - Crazy (album: Famous last words, 1982)

Luister mee

Ons kabinet stelt prioriteiten

2005-06-07T12:49:00.000+02:00

Per jaar overlijden in Nederland tussen de 2.635 en 5.545 mensen als gevolg van gevaarlijk werk

Jaarlijks telt Nederland 10.000 doden door ziekenhuisbacteriën.

De lucht boven Nederland is ondanks allerlei milieumaatregelen nog steeds zodanig vervuild dat in ons land jaarlijks meer dan 13.000 mensen vroegtijdig sterven als gevolg van het jarenlang inademen van schadelijke stoffen.

In 2003 overleden ruim 20.000 mensen aan de gevolgen van roken; 800 mensen stierven aan de directe gevolgen van alcoholconsumptie (ongelukken als gevolg van alcoholgebruik niet meegeteld).

Jaarlijks sterven 20.000 mensen door verkeerd en te veel voedsel.

Nederland noteert elk jaar 7.500 doden door uitlaatgassen.

Elk jaar overlijden circa 1.200 vrouwen en 800 mannen door een privé-ongeval (vallen in huis, geweld, zelfbeschadiging).

Jaarlijks zijn er in Nederland 110 mensen van 55 en ouder die overlijden na een fietsongeval. Senioren maken meer dan de helft uit van alle dodelijke slachtoffers van een fietsongeval.

Onhygiënische omstandigheden in slachthuizen kosten jaarlijks aan 100 mensen het leven doordat ze met bacteriën besmet vlees naar binnen krijgen. Indirect overlijden nog eens 300 mensen aan infecties.

Vandaag heeft een woordvoerder van het ministerie van Verkeer en Waterstaat bekendgemaakt dat bestelbusjes een snelheidsbegrenzer moeten krijgen die ertoe leidt dat ze niet harder dan honderd kilometer per uur kunnen rijden. Minister Peijs voert overleg met het bedrijfsleven om afspraken te maken over de invoering ervan op alle bestelbusjes. Als dat lukt, is een wetswijziging (!) niet nodig.
Minstens zo belangrijk als een snelheidsbegrenzer is volgens haar de inbouw van een zogeheten snelheidsassistent. Dat is een apparaat dat de bestuurder automatisch inlicht over de geldende maximumsnelheid. Het moet voorkomen dat bestelbusjes met een snelheidsbegrenzer in de bebouwde kom, waar de maximumsnelheid lager ligt dan honderd, toch nog veel te hard rijden.

In 2004 overleden in totaal 14 inzittenden van bestelbusjes als gevolg van een verkeersongeval.

Mooie woorden (1)

2005-06-07T11:57:00.000+02:00

Megafoondiplomatie.

miss cleopatra studeert voor huisvrouw

2005-06-06T12:47:00.000+02:00

Vandaag storten wij ons op de edele taak van het bereiden van een Oerhollandsche Rollade. En dat is heus heel bijzonder, want miss cleopatra heeft in haar 34-jarige leven nog nooit een rollade gemaakt. Wij herinneren ons nog wel de rollades van oma cleopatra van vroeger, waar wij onze vingertjes bijna bij op aten, maar zelf doen is toch anders.

Speciaal voor de gelegenheid zullen wij een schort dragen, om het geheel extra cachet te geven. Wij hopen op een orgastisch huisvrouwengevoel en, dat spreekt, een fantastisch eindresultaat.
Wenst u ons succes?

Harajuku girls

2005-06-04T16:06:00.000+02:00

Nog even iets naar aanleiding van de plaat Love. Angel. Music. Baby. van Gwen Stefani. Eigenlijk is het album geen tweede postje waard: weliswaar is het aanstekelijke gekte, het blijft wel steken op het niveau van oppervlakkige kitschpop. Maar wat ons bleef fascineren, was de obsessie van Stefani voor 'harajuku girls'. Zij zijn niet alleen het centrale thema van het album, de zangeres laat zich tegenwoordig zelfs voortdurend vergezellen door vier Aziatische meisjes, die zij, als waren het exotische schoothondjes, Love, Angel, Music en Baby heeft gedoopt. Het lijken een soort slaafse volgelingen, deze kleurige accessoires van miss Stefani.

Maar wat betekende dat nou eigenlijk, Harajuku, vroegen wij ons af. Omdat Google onze beste vriend is, hadden wij het antwoord al snel gevonden. Harajuku blijkt een wijk in Tokyo te zijn en het episch modecentrum van deze stad, waar onder meer het ultrahippe kledingwarenhuis Laforet is gesitueerd. In de jaren negentig was dit stadsdeel elke zondag gesloten voor verkeer. Straattheater deed er zijn intrede en daarmee de Harajuku girls: wild uitgedoste tieners die zich kleedden in een stijl die ook wel gothic lolita wordt genoemd. Een vleugje punk en een snufje Mary Poppins. Levende poppen met roesjes en strikken, fel gekleurd haar en heel veel make-up. Bizar, maar uitermate creatief. Wij vinden het prachtig.

Meer Harajuku girls ziet u hier.

Meent u dat nou?

2005-06-02T22:05:00.000+02:00

Eerder vanavond bleven wij tijdens het zappen even steken bij het televisieprogramma Dokter in opleiding (Avro, Nederland 2, 19.50 uur). Een co-assistent evalueerde zijn dag met de begeleidende arts. Het afnemen van de anamnese vond hij best moeilijk. Zijn grootste makke was het communiceren met kinderen. Als verklaring gaf hij (let op mensen, nu komt het):

"Vaak zijn ze jong en is hun woordenschat wat beperkt."

Miss cleopatra heeft zichzelf toen maar een koel glas rosé ingeschonken, een drankje dat vaak alcohol bevat en wat lichter van kleur is dan rode wijn.

Held van de dag

2005-06-02T11:53:00.000+02:00

Wim de Bie, de oudste en volgens Trouw de eerste professionele (lees: betaalde) weblogger van Nederland, ontvangt vandaag voor de beste multimediale prestatie de Zilveren Prichettprijs, het zusje van de Nipkowschijf. De uit journalisten bestaande jury roemt de veelzijdigheid van Bieslog, het weblog van de 66-jarige De Bie.

Wij vinden Wim De Bie een meester in de kunst van het relativeren. Hij heeft een scherp oog voor de belachelijkheid der dingen en weet die in korte stukjes tekst voor iedereen inzichtelijk te maken.

Vertederend is daarbij dat hij óók zichzelf voortdurend relativeert. Aan het begin van het interview met Trouw zegt hij: "Wat mijn drijfveer is, weet ik niet. Wil ik ook niet weten. Wat ik maak is amusement. Ik ben geen kunstenaar, maar een programmamaker. Ik maak lichte teksten. Deze oppervlakkigheid wil ik graag instandhouden."
Het is zijn openingsbod, op deze snikhete middag. Soms betrapt hij zich in de kwartieren die volgen toch op een, naar zijn mening, te zware zin. Deze woorden worden onmiddellijk afgezwakt. "Wat een getetter."

Ook in het Vara TVMagazine van deze week toont hij zich bescheiden over zijn weblog: "Ik kan het niet nalaten om dit alles voortdurend te relativeren. 'Opa vertelt', zet ik er dan bij. Dan krijg ik straf van de lezers. Ook het jonge volk blijkt het te willen lezen. Ze schrijven dat ik moet ophouden met dat gerelativeer. 'Vertel het, of vertel het niet!' Ik word opgevoed door mijn lezers, heb een heel ander contact met ze dan met de televisiekijkers destijds."

Wim de Bie, proficiat!

"Ja tegen seks en drugs, nee tegen Europa"

2005-06-01T23:44:00.000+02:00

"The Netherlands is one of the bloc's founding members and is a nation accustomed to saying yes -- on such matters as Amsterdam's infamous sex parlors and legalizing drugs.

But the murder almost seven months ago of filmmaker Theo Van Gogh and the earlier killing of populist politician Pim Fortuyn prompted a major rethink in this once most liberal of countries.

A suspected Islamist militant is charged with Van Gogh's death. But the Dutch public appears to feel threatened and poised to rebel."

Aldus correspondent Walter Rodgers van CNN, die de uitslag van het referendum over Europa in dit flutartikeltje analyseert. Miss cleopatra spuugt op journalisten die hun huiswerk niet goed doen. Gelukkig hebben we nog de nuchtere BBC, die de zaken een stuk feitelijker weergeeft.

Waanzinnige vrolijkheid

2005-06-01T11:41:00.000+02:00

Miss cleopatra begint vandaag maar direct met een bekentenis. Wij zijn gepassioneerd fan van de geile bubblegumpop van Gwen Stefani, u weet wel, de platinablonde zangeres van No Doubt, die met haar soloalbum Love. Angel. Music. Baby. zelfs de meest gezaghebbende muziekrecensenten voor zich won. De moeder aller muziekbladen, Rollingstone, gaf haar vier sterren en schreef in vervoering: "It's an irresistible party: trashy, hedonistic and deeply weird."

Nu wil het toeval dat miss cleopatra helegaar geen principiële bezwaren koestert tegen alles wat 'trashy, hedonistic and deeply weird' is, dus gingen wij die plaat van de zangeres met het Madonna-complex onmiddellijk op illegale wijze downloaden. Wij werden niet teleurgesteld. Vrolijke waanzin is het. Onweerstaanbaar. Als u hier niet op gaat dansen en springen, bent u niet goed bij uw hoofd.

Er is nog een reden dat wij Gwen Stefani bewonderen. Ze is 35. "Look at your watch now! You're still a super hot female!", zingt ze zichzelf toe in het liedje What you waiting for en verdomd, niets is minder waar.

Miss cleopatra is namelijk zelf - ook al zou je dat niet zeggen, mind you - ook al even de dertig gepasseerd, hoewel nog een jaartje jonger dan Gwen, maar toch. Als wij in de spiegel kijken en angstig naar de eerste 'vermoeidheidslijntjes' in ons gelaat speuren, wordt het ons wel eens zwaar te moede en denken wij: dertigplus, dat is al bijna bejaard.

Onzin, weten wij nu. Gwen geeft het goede voorbeeld. Gwen is mooi en verleidelijk. Gwen vindt het net als wijzelf geen probleem om toe te geven dat ze van mannen houdt, maar ook gecharmeerd is van vrouwelijke rondingen. Gwen is net als miss cleopatra nog steeds een gek meisje. Gwen laat zien dat een meisje van dertigplus nog steeds staartjes in heur haar kan dragen. Gwen is onze hoop voor de toekomst.

U mag meegenieten van de uitbundige Stefani. De eerste twee hysterische nummers van het album krijgt u hier zomaar cadeau. Zet die speakers dus op 10. Klik, dans en spring. What you waiting for?

Download What you waiting for
Download Rich girl (featuring Eve)

Nog één nachtje slapen

2005-05-31T12:56:00.000+02:00

Zo. De toon van dit kersverse weblog is gezet. Miss Cleopatra heet u welkom.

(De banner is schaamteloos gejat van ipse dixit.)