Constatering
Men googlet te veel wanneer men, na enige tijd vergeefs gezocht te hebben naar een voorwerp in de huiskamer, bij zichzelf denkt: "Deze zoekbewerking heeft geen overeenkomstige resultaten opgeleverd."
"Be it known that we, the greatest, are misthought."
Men googlet te veel wanneer men, na enige tijd vergeefs gezocht te hebben naar een voorwerp in de huiskamer, bij zichzelf denkt: "Deze zoekbewerking heeft geen overeenkomstige resultaten opgeleverd."
Nog even over religie. Sommige mensen kijken miss cleopatra wanhopig aan als wij weer eens op Het Geloof spugen en roepen dan met grote hoopvolle ogen: "Maar er moet toch IETS zijn?"
Miss cleopatra heeft religie altijd - nou ja, goed, ok, vanaf de leeftijd van 11 jaar ongeveer - bezien als een vorm van massahysterie die mensen met existentiële angsten een soort van schijnzekerheid moet geven. Een wereldwijd verspreide ziekte die rigoureus, met hand en tand, moet worden bestreden. Nu hebben wij in dat opzicht altijd een medestander gehad in meneer Sigmund Freud, die religie zag als de infantiele behoefte aan een vaderfiguur. Religie als obsessieve dwangneurose. Een projectie van het menselijke superego.
"Je kunt de dag het beste beginnen met het verorberen van een levende pad, dan kan je die dag verder niets nog walgelijkers overkomen."
"Er is niets tegen geoudehoer, zolang er maar Gods zegen op rust."

Onze welgemeende excuses, maar de nieuwe start is bruut in de kiem gesmoord. Helaas is onze internetverbinding momenteel foetsie en dat kan nog wel een maand duren voordat dat is opgelost. Tevens komt er nog een ziekenhuisopname van minimaal een week tussendoor fietsen, dus u begrijpt: bloggen lukt even niet. Wellicht lukt het nog om in de komende maand (?) ergens in te loggen, maar het leven geeft geen garanties en wij dus ook niet. Maar niet getreurd, er zijn nog 36.789 andere weblogs die u dagelijk kunt bestuderen. Tot zover... het beste voor u en de uwen.
Jawel, het is alweer de 2e september en wij zijn er weer. Hoewel, zijn wij er wel echt? Wij voelen ons soms zo vervreemd van deze wereld. Zo belandde vandaag de periodieke nieuwsbrief van Christine Le Duc in onze virtuele postbak. Die nieuwsbrief begon met het volgende proza: